Eduard 11137 Albatros D.V / Fokker Dr.I / Fokker D.VII Limited edition

Limitowany zestaw samolotów niemieckiego asa z I wojny światowej Ernsta Udeta i jego Albatrosa D.V, Fokkera Dr.I i Fokkera D.VII w skali 1/48.

     części plastikowe: Eduard
     opcje znakowania: 7
     kalkomanie: Eduard
     Części PE: tak, wstępnie pomalowane
     maska malarska: tak
     części z żywicy: tak, podłoga kokpitu, siedzisko i figura

Fokker D.VII to niemiecki, dwupłatowy myliwiec o konstrukcji mieszanej (sklejka, płótno, aluminium) z końcowego okresu I wojny wiatowej. Oblot prototypu miał miejsce w styczniu 1918 roku, a w maju tego samego roku samolot wszedł do służby liniowej. Fokker D VII szybko wykazał swš wyższoć nad samolotami aliantów. Posiadał większe przyspieszenie i większy pułap, co w połšczeniu z bardzo dobrymi przyrzšdami do sterowania sprawiło, że piloci niemieccy byli w stanie pokonać 565 maszyn aliantów w sierpniu 1918r. Zaprojektowany przez Reinholda Platza, D VII został wybrany sporód wielu innych projektów podczas konkursu miedzy styczniem-lutym 1918r. Sam baron Manfred von Richthofen (znany jako "Czerwony Baron") oblatywał prototyp oznaczony kodem V11. Wypowiadał się on póniej, ze samolot jest łatwy w nawigacji, posiada dobrš prędkoć wznoszenia i jest dostosowany do lotów "pikujšcych", w których Fokker okazał się twardy jak kamień. Inni piloci podkrelali także dobrš widocznoć z kabiny. Samolot miał konstrukcję mieszanš. Kadłub o przekroju prostokštnym wykonany był ze spawanych rur stalowych o pokryciu płóciennym. Jedynie dziób kadłuba mieszczšcy silnik miał zdejmowane pokrywy boczne z blachy aluminiowej. Płaty dwudwigarowe, połšczone ze sobš cienkimi stojakami w kształcie litery N, wolnonone o grubym profilu, kryte do pierwszego dwigara sklejkš, reszta płótnem. Samolot jako napęd wykorzystywał silniki Mercedes D.IIIa (180-200KM) lub BMW IIIa o mocy 185KM. Zdecydowanie lepszš jednostkš napędowš był silnik BMW, ale w wyniku ograniczonej produkcji, na o wiele szerszš skalę wykorzystywano silnik Mercedesa. Warto zaznaczyć, iż na Fokkerze D.VII latał min. Herman Goring, który odniósł na nim wiele zwycięstw powietrznych. O jakoci maszyny, może wiadczyć fakt, że była produkowana, aż do 1926 roku. Dane techniczne (dla wersji z silnikiem BMW-Fokker D.VIIF): długoć: 6,95 m, rozpiętoć skrzydeł: 8,9 m, wysokoć: 2,75 m, prędkoć maksymalna: 200 km/h, prędkoć wznoszenia: 9,52 m/s, pułap maksymalny 6000 m, uzbrojenie: stałe-2 karabiny maszynowe LMG 08/15 kal. 7,92mm. Niemiecki samolot myliwski o konstrukcji wolnononej, trójpłatowej Fokker Dr.I z okresu I Wojny wiatowej. Dzieło Anthonego Fokkera oraz Reinholda Plata. Samolot był niemieckš odpowiedziš na pojawienie się brytyjskiego myliwca Sopwith Triplane. Fokker Dr.I cechował się fantastycznymi możliwociami manewrowymi, bardzo wysokš prędkociš wznoszenia oraz osišgał zdecydowanš przewagę w walce kołowej z samolotami dwupłatowymi. Cechował się jednak niskš prędkociš maksymalnš (165 km/h), co po częci wynikało również z zastosowania słabego silnika o mocy 110 KM. Pierwsze egzemplarze przedprodukcyjne (oznaczone symbolem V.5) były testowane przez wybitnych niemieckich pilotów: Wernera Vossa oraz Manfreda von Richthofena, noszšcego przydomek Czerwony Baron. To ten ostatni rozsławił ten model samolotu odnoszšc na nim wiele zwycięstw. Seryjne samoloty Fokker Dr.I służyły na froncie od padziernika 1917 r. do końca wojny. W sumie wyprodukowano 320 egzemplarzy. Dane techniczne: Prędkoć maksymalna: 165 km/h; prędkoć wznoszenia 5,7m/s, pułap maksymalny 6095m, uzbrojenie: 2 karabiny maszynowe Spandau kal.7,92mm, strzelajšce przez migło. Albatros D.V to dwupłat konstrukcji drewnianej z przedniš częciš kadłuba osłonięta blachš aluminiowš. Wersja D.V niewiele się różniła od swojego poprzednika serii D.III, głównie przekrojem kadłuba - D.V miał kadłub eliptyczny, dzięki czemu był lżejszy o ok. 50 kg. Inaczej rozwišzano konstrukcję napędu lotek. Te niewielkie zmiany wydawały się tak małe, że nowego samolotu nawet nie przetestowano. Konstrukcja półtorapłata, jak w Nieuporcie, wymagała lekkiego samolotu. Albatrosy z silnikiem rzędowym były na to zbyt ciężkie. Przy wyprowadzaniu samolotu z lotu nurkowego, dolny płat D.V miał tendencję do częstego urywania się; ta wada nie została wyeliminowana do końca wojny. Wersja D.Va była mocniejsza, ale i cięższa. Zbudowano ok. 900 sztuk samolotów Albatros w serii D.V. Dane techniczne: Prędkoć maksymalna: 186 km/h; prędkoć wznoszenia 4,2 m/s, pułap praktyczny 5700m, uzbrojenie: 2 karabiny maszynowe LMG08/15 kal. 7,92 mm.