70015 PZL P.11c Expert Set 1/72

Nowy model klasycznego polskiego myśliwca PZL P.11c. Zestaw dla zaawansowanych modelarzy, zawiera dodatkowe akcesoria: blaszki fototrawione, maski i dużą kalkomanię najwyższej jakości (Cartograf).

W zestawie:

• Części plastikowe - całkowicie nowe wypraski, metalowe formy
• Blaszka fototrawiona z drobnymi detalami i maski do kabiny i kół
• Kalkomania Cartograf - do wyboru 4 malowania z Wojny Obronnej 1939

Wersje malowania i oznakowania modelu PZL P.11c Expert Set

• PZL P.11c, 113. Eskadra Myśliwska z Warszawy, w 1939 r. w składzie Brygady Pościgowej.
  Samolot por. Hieronima Dudwała (4 zestrzelenia we wrześniu 1939). Przed wojną samolot był uzbrojony także w karabiny skrzydłowe, w 1939 r. zdemontowane.
• PZL P.11c po próbach nowego kamuflażu w Instytucie Technicznym Lotnictwa. W 1939 r. przydzielony do jednej z eskadr Brygady Pościgowej. We wrześniu rozbity w okolicach Pułtuska podczas lotu bojowego.
• PZL P.11c, 131. Eskadra Myśliwska z Poznania, w 1939 r. w Armii „Poznań”. Po okrążeniu nad Bzurą 17 września ppor. Henryk Bibrowicz (2 zestrzelenia) i ppor. Lech Grzybowski (2 zestrzelenia) ewakuowali samolot na lotnisko Małaszewicze i tam pozostawili. Po wybuchu wojny godło na kadłubie i szachownice na górnej powierzchni skrzydła zamalowane.
• PZL P.11c, 141. Eskadra Myśliwska z Torunia, w 1939 r. w Armii „Pomorze”. 2 września zginął na tym samolocie dowódca III/4 Dywizjonu kpt. Florian Laskowski podczas ataku na niemieckie kolumny zmotoryzowane pod Grudziądzem.

Historia samolotu PZL P.11c

Legendarny samolot PZL P.11c znany jest przede wszystkim jako obrońca polskiego nieba we wrześniu 1939 r. Powstał w trzy lata po śmierci twórcy myśliwców z mewim płatem, Zygmunta Puławskiego. Jego konstruktorem był Wsiewołod Jakimiuk, który na przełomie 1933 i 1934 r. dokonał dość poważnej modyfikacji pierwszego seryjnego wariantu „jedenastki”, PZL P.11a. Zmiany polegały na zastosowaniu kratownicowej (zamiast półskorupowej) konstrukcji kadłuba w rejonie kabiny pilota, podniesieniu do góry fotela oraz obniżeniu silnika, co wydatnie poprawiło widoczność. Jednostką napędową nowego samolotu był mocniejszy, 600-konny wariant gwiazdowego silnika Merkury, produkowanego w Warszawie na licencji brytyjskiej firmy Bristol. Wzmocniono uzbrojenie, dodając dwa karabiny maszynowe w skrzydłach i wyrzutniki dla czterech bomb. Jakimiuk zastosował także zupełnie nowy, zaokrąglony obrys statecznika pionowego i przedłużył owiewkę za głową pilota.

Pierwsze P.11c z zamówionej serii 150 sztuk zaczęły wchodzić na uzbrojenie dywizjonów w roku 1935. Proces przezbrajania praktycznie trwał ok. dwóch lat, ale w rzeczywistości nie zakończył się aż do wybuchu wojny, ze względu na zwiększenie liczby eskadr. W efekcie prawie wszystkie dywizjony były wyposażone w obie wersje „jedenastek”: „a” i „c”, a dla trzech eskadr w ogóle maszyn P.11 zabrakło i musiały zadowolić się samolotami PZL P.7a.

W 1939 r. „jedenastki” walczyły od rana 1 września aż do wymuszonej atakiem sowieckim 17 września ewakuacji. Mimo iż były już wtedy maszynami przestarzałymi i ustępowały osiągami oraz uzbrojeniem nawet niemieckim bombowcom, dzięki dużej zwrotności i wyszkoleniu pilotów odnosiły zwycięstwa, także nad najtrudniejszymi przeciwnikami: Messerschmittami. Choć straty były spore, do Rumunii udało się ewakuować aż 35 sprawnych PZL P.11c, które zostały przejęte przez Rumunów i dołączyły do używanych przez nich P.11b, P.11f oraz P.24 w eskadrach bojowych oraz szkołach lotniczych. Od 22 czerwca 1941 „jedenastki” z żółtymi krzyżami brały udział w wojnie przeciwko Związkowi Sowieckiemu, pozostając na froncie aż do września 1943 roku!

Do dziś zachował się tylko jeden egzemplarz PZL P.11c - „biała dwójka” w zbiorach Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie, która przetrwała wojnę jako eksponat berlińskiej kolekcji samolotów.

Grzegorz Mazurowski