IBG 72908 Su-20 in Polish Air Force (ModelSvit)

Suchoj Su-20 (kod NATO: Fitter-C) był radzieckim jednomiejscowym samolotem myśliwsko-bombowym opracowanym jako eksportowa odmiana rodziny Su-17. Najbardziej charakterystyczną cechą konstrukcji były skrzydła o zmiennej geometrii, które pozwalały połączyć dużą prędkość maksymalną z dobrą charakterystyką lotu na małej wysokości. Polska była jedynym państwem Układu Warszawskiego poza ZSRR, które zakupiło Su-20. Pierwsze egzemplarze trafiły do kraju w 1974 roku, a łącznie dostarczono około 26–27 maszyn w latach 1974–1977. Samoloty zostały przydzielone głównie do 7. Brygady Lotnictwa Bombowo-Rozpoznawczego / 7. Pułku Lotnictwa Bombowo-Rozpoznawczego w Powidzu. W momencie wprowadzenia Su-20 należał do najnowocześniejszych samolotów bojowych polskiego lotnictwa.

W polskiej służbie Su-20 wykorzystywano do wykonywania zadań uderzeniowych, wsparcia wojsk lądowych oraz rozpoznania taktycznego. Maszyna mogła przenosić szeroki zestaw bomb, rakiet i uzbrojenia kierowanego, a maksymalny udźwig podwieszeń wynosił około 4000 kg. Część samolotów przystosowano do rozpoznania przy użyciu zasobnika KKR-1, a egzemplarze z zabudowanymi na stałe aparatami fotograficznymi określano nieoficjalnie jako Su-20R. Dzięki silnikowi AL-21F-3 samolot osiągał prędkość ponad dwukrotnie większą od dźwięku i charakteryzował się bardzo dobrymi właściwościami pilotażowymi. Su-20 pozostawał w polskiej służbie do 1997 roku, kiedy został zastąpiony przez bardziej rozwinięty wariant Su-22